Savaşın ortasındasın. Bir kolunda bir bebek öteki kolunda ihtiyar bir adam. Yardımına koşacak kimse yok. Yabancıların en yabancısın. Nazilerden kaçıyor, pis, salaş otellerden kimi zaman kovuluyorsun. Paran bitmek üzere, bebeğine süt bulamıyorsun. 29 yaşında yoksulluktan ölüyorsun. Bebek bir otel odasında üç gün unutuluyor.
Kenize Mourad’ın annesini anlattığı ‘Memories of an Ottoman Princess’in sonu bu. Bir
[devamını oku...]
İğrenç yarı kesik kuyruğunu sağa sola durmaksızın sallarken gördüm onu. Sokağın başında ne tarafa gideceğini bilmeden tasmasını çekiştiriyor, zavallı yaşlı sahibini şaşkına çeviriyordu. Şişedibi gözlüklerinin penceresinden dünyaya bakan aciz ihtiyar kadın köpeğe ‘otur’ emri verdi, fakat köpek tınmadı bile. Arka arkaya gittikçe yükselen bir ses tonuyla gelen ‘otur’lara rağmen hayvanın oturmaya niyeti yoktu. En sonunda
[devamını oku...]
Kerim Dede
Yıldız hanım yatak odasının tavanına bakarak yatağında uzanırken kaderin kendisine oynadığı oyunlardan başka bir şeyi düşünemiyordu. Bir kadın daha ne kadar talihsiz olabilirdi ki? Hoş bir kadındı, hatta bir zamanlar çok güzel sayılırdı. Gençlik hayallerini düşünerek alaylıca gülümsedi, bu derin yüz çizgilerini daha da belirginleştirdi.
‘Ne kadar da hazırlıksızmışım hayata…’ diyordu bir
[devamını oku...]
‘Nesrin Hanım’
‘Buyurun Selim bey?’
‘Şu elimdeki dosyalar damgalanacak, son kontrolleri yapıldıktan sonra müdür beye, yardımcısına ve şefe imzalatılacak daha sonra herbiri ayrı ayrı zarflara konup, zarflara dosya içlerindeki pullar zarfların üzerine yapıştırıldıktan sonra, bunlar bilgi işlem dairesine elden verilecek.’
‘Tabii efendim.’
Nesrin hanım çayını bir yudumda içti. Bu adam da tam zamanını buluyordu. Sabah gazetesine elini bile
[devamını oku...]
