Kapalı perdeye doğru yürürken içindeki sıkıntıyı hâlâ atamamıştı. Pencerenin yanına gelince birden bire durdu. Perdeyi araladı. Dışarı baktı. Bir süre boş bakışlarla sokağın karşı tarafındaki evlerin çatıları arkasına saklanmaya çalışan güneşin koyu kırmızı ışıklarının göğün mavisine karışarak morarmasını seyretti. Ümitsizce:
-Görünürde hiç kimse yok, dedi.
Bir eliyle tuttuğu yer
[devamını oku...]

Share on Facebook

Islak kaldırımlarda soluk almadan koşuyordu. Tek amacı sokağın sonundaki polis bürosuna varmak ve orada yüreği gülerek “Tam kafasına nişan aldım,” diye başlayıp kahramanlığını anlatmaktı.
Her gün oturup kağıt oynadığı kahvehanenin önünden geçerken, biraz yavaşladı. Gözlerini süzerek geniş pencereden içeri baktı. Hemen hemen bütün tanıdıkları oradaydı. Hepsi de oyun oynuyorlardı. Hiç kimse onun gözlerini süzerek içeriye baktığını
[devamını oku...]

Share on Facebook