Nermin………’nin anısına Yıldızlı bir sonbahar akşamı. Twente’de bir köy ve o köyün kıyıcığındaki ormanda geçmişi yadederek yürüyen üç kişi: İki Hasan ve ben. Konuşmadan, ormanın sessizliğinin sesini duymaya çalışarak yürüyoruz. Suskunluğumuzu karanlıklarla paylaşırken, yalnızlığımızı bize göz kırpan yıldızlar aydınlatıyor. İçimiz duru ve aydınlık, tıpkı yıldız kaynayan gökyüzü gibi. Aylardan kasım, memleketlerden Hollanda ve onlarla inatlaşan
[devamını oku...]

Sevgili anam, Ne zamandır yazmak istiyordum sana. Tıpkı eskisi gibi uzun uzun anlatmak istiyordum buralarda olup biteni. Olmadı bir türlü, telefonla edilen birkaç söz her seferinde hevesimi kursağıma gömdü. Silah çıktı mertlik bozuldu hesabı… Neden mi şimdi? Ben diyeyim özlem sen de olaylar, ben diyeyim paylaşma ve dertleşme gereksinimi sen de anneler günü. Fark eder
[devamını oku...]