Bunalım

02 Eyl 2009

Nihat Kaçoğlu

Karanlık, karanlık, hep karanlık…
Görünmüyor bir ışık uzakta…
Izdırap sonsuz, gülüş bir anlık…
Kimsesiz bir çocuğum sokakta.

Her şeyin başı, sonu bir hiçlik…
Adı yok sevmenin, gülmenin.
Bu ne adiliktir,bu ne piçlik,
Adı ne bu dünyaya gelmenin?

Tanrım verdiğin keder ve acı;
Başka şey görmedim ben hayatta.
Öyle dert verdin ki yok ilacı,
Çaresiz bıraktın kâinatta.

Siyah, hep siyah, yalnızca siyah…
Unuttum ben beyazın rengini.
Arıyorum; nerde huzur, ferah?
Arıyorum ruhun âhengini.

Siyah bir gül var, gördün mü orda?
Orda öylece mahzun duruyor.
Anne duy beni, dardayım darda;
İntiharlar geceme vuruyor.

Karanlık, karanlık, hep karanlık…
Görünmüyor bir ışık uzakta…
Ağlayış sonsuz, gülüş bir anlık…
Kimsesiz bir çocuğum sokakta.

Dergiler, sayı_15, Şiir | Yorumlar | Geri izleme Sayfanın en üst kısmına git

Yorum yapın

  •  
  •  
  •  

Yeni yorumlardan RSS ile haberdar olmak isteyenler için yorum beslemesi.

Edebiyat ve Fikir Yongalama