Şehre lacivert bir ceket kadar yakışıyordu yağmur
Seni sevmem bu savaşı kesintiye uğratmaz
Ama ordan bakma!
Werther’in kanını gül kılar
Ben sana düzenli olarak telefon ediyorum
Adlı bir cengaver olarak telefon ediyorum
Yüzyıl şilisinden bir dazz cavulcusu inliyor tam aralarında
Hiç durmadan kentli mağlup
Kıyasıya mağrur ve mor

Birleşmemiz radikal olacak
Ben kan vereceğim
Otobüsler olacak trenler
Bütün öldürülmuş cumhuriyet şehitleri
Saçlarım uzun olacak, bıyıklar, gözlükler
Gideceğim.
çığlıklarla örülmüştür aşk şiirleri
çıldırmış bir vaşak gibi kaybediyorum
Birleşmiyor ellerimiz
Haykırır trapez
Tanklar tank olup geçiyor üstümüzden
Helvetius haklı
Devlet şaşkın
Pianist kara!
Memleket sana rağmen ket vururken yarama
şu çıplak çocuk
şu tüyük bürk şairi ben
Ve emir “kun” diyor: doğruluyorum.
Bu ülkeden daha bıçkın bir tamlama bilmiyorum

Bana bir öpücük verin yoksa şair öleceğim
Iktidar tohmedecek sözümde yoksa
Ve bir dizenin tan yerini ağartamsıysa.
Ellerini tutarım ki kudurtucudur
Bunun icin gözlerinin meryem hali sevgilim
Gözlerinin meryen hali gerçek yurdumdur
Ki zuhrettiğinde ilk formuyla
Isa!
Yeniden ağlıyorum
Ağlıyorum ağlıyorum
Ben bu çağdan bikere de şerefimle geçeceğim
Lazım gelen gulleri göğsüme gömmüşüm
Birleşmemiz radikal olacak ben kan vereceğim
Bunu daha küçükken bir filmde görmüştüm
Bir çınar gövdesini bir hamle daha yayar.
üç içbükey komodin silah çeker vurulur
Sen gidersin denklem düşer
Ben aşk olduğumu anlarım
Bir kelebek konduğu yerde bir mayın olduğunu anlar
Ben dünyaya karşı olmak ile meşhurum.
Olma.
Yokluğun bulunmama lacivert kanlar akıtır
Nasıl çekip gitmiş bir şaman
Evet bir şaman
şaman değilse en çok benim gibi bir at
Hic koşmuyorken de attır
Biliyorum kir sızmıyor şakaklarımdan
şeyh çıldırtan yarıklar da yok

Annem beni hep çok sevdi
Kız gördümmü ağlıyorum
Modern bir alışkanlıktır ölmek
Seni doğasıya seviyorum
Ben sana düzenli olarak telefon ediyorum
Mıknatıssız bir pusula olarak