Zamanım Ağlayacaktı

01 Haz 2008

Ali Şerik

Kibirlice omzuma dokundu sonat

gözümü yumdum, odanın içi ağlayacaktı saadettin ılıcasında

pencereden günbatımının soluk aldığını duydum

kedersiz biri gibi rahat ve huzurluydu

sonra yıldızı kıskandıran dolunay göründü

eteğini yukarı kaldırmıştı göle girerken, dantelli şallından kutup ışığı

ateşböceği ve evler hafiften gerildi, gece vaktinin yorgunluğuna doğru

serin rüzgârın karışık işi yoktu, elinde tırtıl kozası

peri kızların sesini toplar intihar eden uğurböcekleri

tellerin mızrabında gölayağına inen mırıltıların coşkusu

Sahnede sanatçı çalgısıyla, ikisinin ortasında şair

biri güneş diğeri dünya, kimin kim olduğunu seçemedim

dönüyordu yüreğimde insan olmanın bahtiyarlığı

gözkapaklarımda edalı kızlar ayak parmakların üstünde yürüdü

sevdiğinin koyunundan geliyor terlikleri

usulca sordum kimin şehvetinde yürüdüklerini

aman efendim dediler, kimsenin şarkısı yarım kalmasın

yoksa tekrar sürerler çığırından çıkmış zamanın balkını burguya

Dergiler, sayı 8, Şiir | Yorumlar | Geri izleme Sayfanın en üst kısmına git

Yorum yapın

  •  
  •  
  •  

Yeni yorumlardan RSS ile haberdar olmak isteyenler için yorum beslemesi.

Edebiyat ve Fikir Yongalama