Blog

Sonradan - Namık Atalay

Kategori: Dergiler, sayı 6, Şiir   00:40   87 kez okundu

sen yanımda uyurken bile
özlüyordum seni
gece yanımdan geçse
karanlık ve soğuk
araba sarsılsa
en ufak tümsekte
ve kaydırsan başını
omuzumdan göğsüme
çok uzaklardan yanıma
gelmiş gibi olurdun

sen yanımda uyurken bile
özlüyordum seni
hiç bitmeyecekmiş gibi gece
hiç bitmeyecekmiş gibi yol
ve hiç dönmeyecekmişsin gibi
gelirdin bana

sen yanımda uyurken bile
özlüyordum seni
konuşsan özlüyordum
gülümsesen özlüyorudum
gece o kadar karanlık
ve soğuktu ki
hiç bitmeyecekmiş gibi
araba sarsılıyordu
en ufak tümsekte
yol hiç bitmeyecekmiş gibi
uyansan, konuşsan, gülümsesen
yine de özlüyordum seni

seni o kadar seviyordum ki
o geçen tatil dönüşü
yanında bile özlemek
istiyordum seni
aynı şimdi çok uzaklarda
yanımdaymışsın gibi
hâlâ çok seviyorum seni

Facebook'a ekle Facebook'a ekle

Yorum yapılmamış »

Henüz yorum yapılmamış.

Bu yazıya yapılan yorumlar için RSS beslemeleri. Geri İzleme URL'si.

Yorum yapın